مساله اینترنت در کشور ما خیلی پیش پا افتاده شده است و متاسفانه در راه هجو و پوچی پیش میرود،و این نشان میدهد که شاید کاربران اینترنتی در حال افزایش هستند ولی اکثر کاربران دنبال چیزهایی هستند که در روز مرگی به دلیل مسائل اخلاقی و اجتماعی ایران نمی توانند به آن دست یابند و کشورهای غربی هم در این میان با سو استفاده از این وضعیت اهداف خود یعنی تهاجم را به جلو می برند.با این وجود به نظر من دیگر وقتی برای مسائل فرهنگی باقی نمی ماند.خودتان میتوانید قضاوت کنید وقتی خانم ایمانی به من داستانهایی را نشان میدادند که به ایمیل ارسال شده بود و مضمون آن غیر اخلاقی بود،دیگر چه میتوان گفت!.شاید این وبلاگ میتوانست کمکی هرچند کوچک به این مسائل نماید ولی برخی از اعضا با کم لطفی هایشان همه چیز را از بین بردند.تنها تاسف من از این است که چرا اعضایی مثل آقای ***با اینکه قول همکاری دادند چرا با ما این کار را کردند یا آقای*** که امید بسیاری به ایشان بسته بودم و از اولین اعضای ما بودند و تا مدتی هم منتظر شان ماندیم اما ....

در پایان از همه دوستان حتی کسانیکه  کم لطفی کردند متشکرم.

آقای شهروز بید آبادی-آقای مهرداد نادری-خانم مهشید ایمانی-خانم سارا سپاسیان-آقای محمدرضا شریف.

امروز میرویم ولی روزی دوباره با قدرت خواهیم آمد...

خدا نگهدار

امید هادی

سردبیر و تهیه کننده وبلاگ